Züppe Mikrofon Züppe Çiçek

Varlığın ve Yokluğun Sınırında Bir Hesaplaşma
"İçimde bir ben var, bir de o... Aramızda imkânın sert kabuğu."
Zeynel Çok, Züppe Mikrofon, Züppe Çiçek ile insan ruhunun karanlık dehlizlerinde geziniyor. Modern insanın yabancılaşmasını, dünyanın yapaylığını ve ölümün kaçınılmaz gerçekliğini sarsıcı imgelerle sorguluyor.
Kitap boyunca okur; inanç ile şüphe, gitmek ile kalmak, hatırlamak ile unutmak arasındaki ebedi çatışmanın tam ortasında buluyor kendini. Şairin "Ölülerin Şairi" olarak seslendiği bu evrende, zaman sadece akıp giden bir nehir değil, aynı zamanda insanın kendi varoluşunu inşa ettiği (veya yıktığı) bir sahnedir.
Nietzsche'den aldığı ilhamla "kaderini sev"en (Amor Fati), ancak dünyaya ve düzene karşı ironisini ve eleştirisini de sakınmayan bir kalem Zeynel Çok, kelimelerin hükmünü yitirdiği yerde şiirin gücünü hatırlatıyor. Züppe Mikrofon, Züppe Çiçek, kendi sesini arayan herkes için bir yankı odası.

(Tanıtım Bülteninden)