Zorlu Yıllar

Sorgu timinden biri özellikle ayakkabılarının altına demir pençe çaktırmıştı. Karslı bir polisti bu. Onun bütün
hareketlerini aşağıdan takip edebiliyorduk.Tak... tak... tak... Sesleriyle mutfağa mı, tuvalete mi, sorgu odasına
mı, evrak odasına mı gittiğini kestirebiliyorduk. Uzun koridoru aşıp merdiven başına geldiğinde, dışarı mı
çıkacağına, aşağıya mı ineceğine ayak seslerinden tahmin edebiliyorduk. Merdivenlerden inişte çıkardığı
sesler daha bir küttü. Her basamakta neredeyse farklı sesler çıkıyordu. Basamaklar bitince o ayak artık
aşağıdaydı, aramızdaydı... Acelesi olmazdı. Tüm odaları gezerdi. Gözleri kapalı, yüzleri duvara dönük bizlerin
arkasında dolaşır, bazen birimizin arkasında durarak ondaki heyecanın tavan yapmasını sağlardı sonra tak...
tak... tak... Yürümeye, bir başka kurbanına aynı korku ve heyecanı yaşatmaya koyulurdu. Sonunda içimizden
birini alır ve aynı tak... tak’larla yukarı çıkarırdı.

(Tanıtım Bülteninden)