İpeğin Öyküsü

Tohumdan ipeğe giden yolu kat etmek sanıldığı kadar kolay mıdır? Mankenlerisüsleyen ipek giysiler, evimizin köşesine serdiğimiz paha biçilmez ipek halılar“uzun ince bir yolun” el emeği, alın teri, göz nurunun ürünleridir. Bunu anlamakiçin, Bursa’nın Tahtalı Köyü üreticilerinden Hüseyin Uslu’nun dilim dilim yarılmışnasırlı ellerine bakmak yeter de artar bile: “Alın teri yeterli mi ki? Böceği, çocuğuntorunun gibi sevip besleyeceksin ki ipeğini mayalasın.”          Bursa’da ipeğin serüveni nisan ayının sonunda başlayıp, temmuz ayının ilkgünlerinde noktalanır. Kışın bitiminin ardından baharın iç ısıtan sıcaklarınınbaşlamasıyla üretici işe başlar. Evin yatak odaları hatta misafir odaları bile boşaltılıpipekböceğine ayrılır. Bursa evlerinde gereksinimden çok odaların bulunmasışaşırtıcı değildir; fazla olanlar ipekböceği yetiştirmede kullanılan odalardır. İpeğinaltın yıllarında bu odalar konuklara değil ipekböceğine ayrılıyormuş. Yüzyıllar boyuBursa evlerinde ‘böcek’ler hep baş konuk olmuş! Ama günümüzde bu odalarınişlevsiz, boş kalmaları hüzün verici. Bursa’nın Hasanağa Beldesi’nde asırlıkyıkık bir evin odasında sepet içerisinde kalmış ipekböceği kozaları neyi anlatıyorduacaba? Raflarda kalmış tabaklar, gaz lambası, çatal-kaşık... Bir sepet içinde unutulmuşipekböceği kozaları! Sahibi belki de kozalarını satamadan göçmüştü bu dünyadan. (Tanıtım Bülteninden)