Hikaye/n

Bazı geceler sahip olduğu karanlıktan daha boğucu, dikenli nefes… Aldığın yaranın kabuğunu düşünerek dalıp gittim. Bana hediye ettiğin kabuk… Gecemi saran birkaç dize dirildi. Onlarla büyük bir savaş verdim, sana yakışacak bir şiirle dizginleyebilmek için. Bitkin düşüp uyumuşum, gün ağarmaya yüz tutunca. Bak işte bakk, yine başlıksız!:

En sert kayayı yontmak kadar zor

Gözlerinde gizlenmiş beni bulmak

Yeşil, yani yosun, taşın kabuğu

yumuşatmaya yetmiyor bazı taşları

bazı acıları yumuşatmaya yetmeyen sözler gibi

rüzgâr en kararlı saçlarında ömür bulmuş kadar heyecanlı,

her nefeste

şimdi kabuğu düşmüş küçük

ama derin yarayı dizelerle sarma gayretidir bu şiir

birlikte aldığımız yaranın kabuğunu

avucuma armağan ettiğinden bu yana

hiçbir ateş kabuk bağlamaz

yüreğin de derisi yok zaten

geçmişte yara almış da şimdi kanıyor gibi

(Başını ellerinin arasına alır ve susar. Sahne kararır.)

(Tanıtım Bülteninden)