Hasret

Sımsıkı kapadığı gözlerini açtı ve oturduğu yerden kalkarak dışarı çıktı. Ormana doğru baktı. Oradaydı işte!
Kapıdan bahçeye, bahçeden ormana, ormandan kim bilir hangi karanlığa uzayan hayalin peşine düştü.
Çocukluk hikâyesi yarım kalan bir kadın, soğuğun ve ateşin yangını, her yangından yeni bir kimlikle doğan
Hehevutu…
Hehevutu’nun yaşamını isli bir pencereden izliyoruz. İnsan canlısına çağlar aştıran dürtü, zehirli bir tutkuya
dönüşüyor. Komutan Edmond’un malikânesinin kapısı Hehevutu’nun üzerine ağır ağır kapanırken hayatının
huzurlu türküsü ağıda dönüşüyor. Hasret duygusu, yeryüzünün en fedakâr varlığı “anne” ile yeniden
tanımlanıyor.

(Tanıtım Bülteninden)