Çığlığımın İzleri

Gözlerimin görebildiği kadardı dünya.
Görüş açımın yettiği, düşüncelerimin sessiz uzuvlarıyla kavrayabildiği genişlikte, göremediğim hiçbir şeyin ya benim için yaşamadığı ya da benden uzakta olmalarının verdiği güvenle olmadıklarını iddia ettiğim hacme sahipti. Yanımda olanların hayal gücümün ürünü olduğunu yüksek sesle dile getirmek beni de gerçek olmaktan çıkartmaz mıydı? Sonuçta bu düşünceye göre varlığımı onaylayacak insanlar olmadan var olduğumu nasıl ispat edebilirdim ki?
Düşünmediğim insanların eskide kalan sanrısına kapılarak kendimden parçalar verdim ömrüm boyunca. Fikirlerimin sisle kaplı yüzeyinde boyutu önemsiz parçaların sahibiydi hayatımdakiler. Tanıştığım insanlar, benden bir parça taşıyarak her gün enerjime çekilirken; iyi günümde iyilerini, kötü günümde olmayanları ömür çizgimde yalpalarken beraberimde sürüklüyordum. Ben ölünce hakkımda oluşan düşünceler de solup gidecekti. Beni hatırlayan son insana değin yaşayacak, sonra unutulanlar dehlizinde çürüyecektim sonsuza değin. (Tanıtım Bülteninden)