Beni Kalemimde Tanıyın-Kırmızılı Kadın

Zerre kadar kötülük düşünmedim kimse hakkında, almadan veriyordum, asla bencil olamadım. Çok da vicdanlıydım. Biraz çekingen, biraz utangaç, biraz da alıngandım sanırım. Zaman zaman kendimi ifade edemedim bu yüzden. Çoğu zaman da susmanın asalet olduğunu düşündüm hep, belki kendimi ifade edemeyişimin en büyük nedeni de buydu kim bilir! Sonra dedim ki; " Kendine gel Güller. Kendine gel!" Hayatın amacı mutlu olmaksa eğer; sen bunu her ortamda, her yerde başarmışsın. Yüzün hep gülüyor; hastalıklarında bile. Hiç İsyan Etmemişsin. Hep Şükrederek yaşamışsın. Hayata ve insanlara hep Pozitif yaklaşmışsın. Sonra yanımdaki dostlarıma baktım; iyi ve kötü günümde hep yanımda olan onlarca dostuma. Yaşlar aktı gözlerimden. Çok az insan benim kadar şanslıdır; farkındalığım için şükrettim bir kez daha. Gözlerim biraz ilerdeki Lunaparka takılmıştı o an. Dönme dolap, ışıklar içerisinde dönüyordu. Hayatta böyle işte demiştim kendi kendime. Dönüyordu dünya. Bazen aydınlık, bazen karanlık. Bazen yalnız, bazen de kalabalıklar içerisinde. Ve hayaller sadece anılarda kalmıştı şimdi. Tıpkı denizin üzerinde dans ederek uçan martı gibi, sen de yalnız gideceksin demiştim yoluna bundan böyle. Yapayalnız… Yavaş yavaş kararmaya başlayan hava, yerini sokak lambalarının ışıklarına bırakmıştı. İçimde yeni bir umutla yerimden kalkmış, sokak lambalarının aydınlığında yürümeye başlamıştım. Karanlıklar gerilerde kaldı, aydınlık günler hep seninle olsun diyerek…
 (Tanıtım Bülteninden)